---

 

U heeft het absoluut gehoord tegen de tijd dat u dit artikel leest: Peter R. de Vries gaat samen met onze plaatsgenoot Klaas Wilting een eigen partij oprichten, genaamd PRDV. Ook een andere plaatsgenoot, Henk Heiner, gaat een nieuwe partij oprichten, zo maakte hij recent in onder meer Verstand van Zaken (een nieuw TV programma op StadsTV Almere) bekend. In de afgelopen 3 jaar zijn er een aantal éénmans- en tweemansfracties ontstaan in de gemeenteraad van Almere. Er van uitgaande dat alle afsplitsingen van Leefbaar Almere ook zullen proberen op eigen kracht terug te komen, hebben we dan voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 14 partijen om uit te kiezen. En dat is dan exclusief eventueel nog te ontstane afsplitsingen vóór de verkiezingen. Ligt het aan mij of lijkt het op de kerkscheuringen die midden vorige eeuw de kerken in Nederland verdeelden? Ik ben geen historicus. Maar ik denk dat er parallellen én verschillen zijn. De kerkscheuringen kwamen vooral voort uit onzekerheid. Veel spanningen in internationale betrekkingen. Nederland was niet langer een eiland, er kwamen meer en meer buitenlandse invloeden. Temidden van deze onzekerheid zochten mensen houvast in de religie. Verschillen van inzicht over hoe bepaalde passages moesten worden uitgelegd werden gezien als een aantasting van de laatste zekerheid en daarom niet getolereerd, met kerkscheuringen tot gevolg. Wat overbleef was een gefragmenteerde religieuze wereld, met name binnen de protestantse en gereformeerde gemeenschap. Recent zijn een groot aantal van die kerken weer samengekomen in de Protestantse Kerk Nederland (met op Urk overigens een nieuwe kerkscheuring tot gevolg). Is de huidige politieke fragmentatie op landelijk én lokaal niveau een gevolg van dezelfde variabele: Onzekerheid? Misschien gedeeltelijk wel. De multiculturele samenleving zorgt ontegenzeggelijk voor spanningen en voor sommigen daarmee ook voor onzekerheid. Ook de plaats van Nederland in het steeds groter wordende Europa is een bron van bezorgdheid voor sommigen, en een reden om politiek af te haken voor anderen. Maar ik denk dat ook de steeds sterker wordende individualisering een rol speelt bij de huidige fragmentatie: Als ik mijn zin niet krijg bij politieke partij A dan richt ik zelf politieke partij X op. Dat doen sommigen nadat ze meegelift zijn op een andere politieke partij (bijvoorbeeld Ali Lazrak, Geert Wilders en in Almere o.a. Sander Bossink en Jeroen Mulder) en sommigen proberen dat op eigen kracht (Henk Heiner, Pim Fortuijn en Peter R. de Vries). Wat moeten we er nu mee en wat houdt dit voor belofte in voor de toekomst? Nederland is nu al één van de meest pluri-politieke democratieën van Nederland. In bijna geen ander land bestaan er zoveel fracties in het parlement. De meeste landen om ons heen kennen 3, 4 of 5 politieke partijen met een vertegenwoordiging in het parlement, waarvan er vaak maar 2 grote zijn (denk bijvoorbeeld aan de VS, Duitsland en aan het VK). Eén ding is zeker: Fragmentatie komt de stabiliteit niet ten goede. Ik moet er niet aan denken dat we dadelijk een kabinet hebben van 6 coalitiepartijen die elk een minister leveren. Dan is er helemaal geen beleid meer mogelijk en gaan we over tot koehandel en korte-termijnpolitiek. Laten we hopen dat binnen de politiek het gezonde verstand het wint van de ego-tripperij en het eigenbelang. Dat we proberen via dialoog en overtuiging op basis van argumenten standpunten te verwezenlijken. Voetballen doen we ook met twee teams op 1 veld, en een speler gaat niet, als hij even niet de positie krijgt die hij wil, een eigen eenmansteam opstarten om zo op het veld verwarring te zaaien. Gebeurt dat wel dan verbaast het mij niet dat er geen toeschouwers meer zijn en er alleen nog maar 22 coaches hun “team” staan toe te juichen.